Grażyna Legutko interpretuje Cienie jako pierwszą część niezamierzonego przez autora „tryptyku ontologicznego”, obejmującego również nowele „Sen” oraz „Nic nie ginie!”. Zdaniem badaczki trzy utwory łączy wspólna problematyka metafizyczna, obejmująca zagadnienia życia i śmierci, istnienia zaświatów, relacji między wiedzą a niewiedzą, światłem i ciemnością oraz motyw wędrówki człowieka. Wszystkie przedstawiają realistyczny świat, w którym ujawnia się ukryty wymiar metafizyczny.
Zdaniem Legutko nowela ma trójdzielną kompozycję, składającą się z trzech kolejnych obrazów: zapadającego zmroku, postaci latarnika oraz końcowej uniwersalizującej refleksji. Badaczka interpretuje tę strukturę jako świadomie podporządkowaną symbolice liczby trzy. Według Legutko zasadą kompozycyjną „Cieni” jest też współistnienie dwóch rzeczywistości – widzialnej i niewidzialnej. To właśnie ukryta sfera metafizyczna stanowi właściwy przedmiot refleksji utworu, budując atmosferę tajemnicy, zadumy i niepewności. Według Legutko utwór przedstawia dwa porządki istnienia: świat ziemski, związany z ciemnością, niewiedzą i przemijaniem, oraz świat transcendentny, utożsamiany ze światłem i pełnią bytu.