Jan Łukawski (ur. 13 stycznia 1882 w Warszawie, zm. 26 marca 1952 w Kielcach) – polski działacz samorządowy i związkowy, publicysta, prezydent Kielc (1945–1947).

Życiorys Syn Piotra i Antoniny z domu Kiljańskiej. Ukończył czteroklasową szkołę rzemiosł w Warszawie, pracował w sklepie z artykułami kolonialnymi swojej matki. Według własnych deklaracji w 1903 powołany do Cesarskiej Armii Rosyjskiej, z której zwolniono go po odniesieniu ciężkich ran w wojnie rosyjsko-japońskiej. Podjął działalność w Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy, za co w 1907 umieszczono go w twierdzy w Brześciu nad Bugiem, a po półtora roku przeniesiono na Syberię, skąd zbiegł i przebywał prawdopodobnie przez pewien czas w Lipawie. Do Warszawy powrócił w 1915, w tym samym roku aresztowany przez władze niemieckie za przemówienie na zebraniu robotniczym. Przetrzymywany kolejno w twierdzy Kłodzko i obozie jenieckim w Havelbergu, a po buncie osadzonych od lipca 1916 w obozie pracy w Modlinie, z którego uciekł w marcu 1918.