Po wojnie został działaczem Polskiej Partii Socjalistycznej, z jej ramienia wysłany do Kielc, gdzie był instruktorem Okręgowego Komitetu Robotniczego i sekretarzem Rady Związków Zawodowych. W 1924 opuścił partię na tle różnic personalnych lub programowych, zbiegło się to w czasie ze skazaniem na 3 miesiące aresztu za znieważenie w ulotce powiatowego komendanta policji (karę skrócono w 1925 do 2 tygodni w wyniku apelacji). Wyjechał na pewien czas do Miechowa lub Lwowa, w sierpniu 1925 powrócił do Kielc, gdzie powrócił na fotel sekretarza RZZ. Został członkiem władz centralnych i szefem kieleckiego koła Niezależnej Socjalistycznej Partii Pracy. W listopadzie 1925 zawieszono działalność jego organizacji po odkryciu w siedzibie RZZ prawdopodobnie podrzuconej flagi komunistycznej. Kontynuował działalność związkową, założył Związki Górników i Budowlanych, publikował także krytyczne artykuły polityczne w prasie, w tym w „Gazecie Kieleckiej” i „Nowej Gazecie Kieleckiej”. W 1927 wybrany do rady miejskiej Kielc z ramienia NSPP, zasiadał w niej do 1934. W 1928 opuścił partię, przystąpił do klubu radnych piłsudczyków, potem bezpartyjny. W 1933 starał się o ponowne przyjęcie do PPS, jednak jego podaniu odmówiono. W 1934 sąd zawiesił wydawanie „Nowej Gazety Kieleckiej”, której był współzałożycielem.