W 1911 kupił borykające się z problemami finansowymi czasopismo od . Nie udało mu się go reaktywować, a ostatni numer „Vanity Fair” ukazał się 5 lutego 1914, po czym został on włączony do „Hearth and Home”.

Karykatury „Kiedy historia epoki wiktoriańskiej zacznie być pisana z prawdziwej perspektywy, najwierniejsze zwierciadło i zapis… ducha czasów będzie można znaleźć w «Vanity Fair».”– Leslie Ward W większości wydań pojawiała się całostronicowa, kolorowa litografia przedstawiająca współczesną osobistość lub dygnitarza – to właśnie z tych karykatur „Vanity Fair” było najbardziej znane w owych czasach, a także znane jest dziś. Tematyka dotyczyła aktorów, artystów, autorów, biznesmenów i uczonych, członków rodziny królewskiej, mężów stanu, naukowców, osobistości religijnych, żołnierzy i sportowców. Pojawiło się ponad dwa tysiące ilustracji, które są dziś uważane za najważniejsze dziedzictwo kulturowe magazynu, stanowiąc obrazowy zapis epoki.