W XIX wieku rozwijały się administracja, żegluga, przemysł rybny, turystyka uzdrowiskowa i komunikacja. Rywalizacja polityczna i narodowa pomiędzy ruchem włoskim, słoweńskim i chorwackim stawała się coraz bardziej widoczna, przy czym granice językowe i tożsamości mieszkańców pozostawały bardziej złożone niż późniejsze podziały państwowe.
Po I wojnie światowej cała dzisiejsza Istria Słoweńska została zajęta przez Włochy, a jej przynależność państwową potwierdził traktat w Rapallo z 1920 roku. W okresie rządów faszystowskich ograniczano używanie języka słoweńskiego i działalność słoweńskich organizacji, zmieniano nazwy osobowe i miejscowe oraz prowadzono politykę italianizacji szkolnictwa i życia publicznego.
II wojna światowa i ustalenie granic Po kapitulacji Włoch we wrześniu 1943 roku region został zajęty przez wojska niemieckie i włączony do Strefy Operacyjnej Regionu Wybrzeża Adriatyckiego. Na obszarze Istrii działał jugosłowiański ruch partyzancki, a działania okupacyjne, walki i represje dotknęły ludność różnych narodowości.