Brygida Szwedzka, Dorota z Mątowów, Ida z Leuven czy Agnieszka Blennbekin), opisywało stan duchowego błogosławieństwa polegający na zrodzeniu w sobie Słowa Bożego.
Z kolei flamandzki teolog Jan Ruysbroeck (1293–1381) w dziele Zaślubiny duchowe rozwijał ideę miłosnego Bożego objęcia, które wprost wynika z natury MiłościBernard McGinn, Obecność Boga. Historia mistyki chrześcijańskiej, t. 3, Wydawnictwo WAM, Kraków 2010.. U dominikanina Jana Taulera (1300–1361) człowiek osiąga z kolei mistyczne zjednoczenie poprzez uświadomienie sobie własnej nicości – stworzona nicość zanurza się w niestworzonej Nicości Boga.
Nowożytność thumb|Ekstaza świętej Teresy, rzeźba Berniniego. Ukazuje ona mistyczne zjednoczenie z Bogiem poprzez tzw. przeszycie serca (transwerberację). Wielki wkład w rozwój teologii oblubieńczej wniosła Teresa z Ávili (1515–1582). W swoim słynnym dziele Twierdza wewnętrzna opisała ona duchową drogę przez siedem mieszkań. W najdoskonalszym, siódmym mieszkaniu, następuje ostateczne „małżeństwo duchowe” między duszą a Bogiem, prowadzące do pełnej harmonii z Trójcą Świętą. Śmierć staje się dla niej radosnym momentem rychłego spotkania przed ołtarzem z OblubieńcemTadeusz Machejek OCD, Św. Teresa od Jezusa.