Naturę zjednoczenia z Chrystusem można opisywać na wiele sposobów. Teologia reformowana (kalwińska), posługując się modelem teologii przymierza, wskazuje, że tak jak ludzkość była reprezentowana w ramach przymierza przez Adama, tak chrześcijanie są prawnie i duchowo reprezentowani przez swojego ostatecznego pośrednika – Chrystusa. Z kolei teologia pietystyczna postrzega zjednoczenie w sposób bardziej mistyczny, jako ukryte w wymiarze duchowymLouis Berkhof, Systematic Theology, Banner of Truth, 1958, s. 447..
Ewangelikalizm uwypukla zjednoczenie doświadczalne: Jezus, przeszedłszy przez ludzkie życie, śmierć i zmartwychwstanie, obiektywnie dzieli te doświadczenia ze swoimi naśladowcami. Zarówno tradycja ewangelikalna, jak i reformowana podkreślają, że zjednoczenie z Chrystusem to subiektywne zaaplikowanie wierzącemu obiektywnego dzieła zbawienia dokonanego przez Boga. W myśli protestanckiej oznacza ono wzajemne zamieszkiwanie (J 14-15) chrześcijan i trójjedynego Boga, jednak bez panteistycznego zatracenia tożsamości wierzącego (człowiek nie zostaje bezpowrotnie wchłonięty przez boską substancję).