2). Chrzest (pierwsze usprawiedliwienie): Moment, w którym łaska uświęcająca jest po raz pierwszy wlewana w duszę, obmywając z grzechu pierworodnego i dokonując duchowego odrodzenia. Rozwój łaski i współpraca: Usprawiedliwiony człowiek, wyposażony w cnoty wlane (wiara, nadzieja, miłość), współpracuje z Bogiem poprzez przyjmowanie sakramentów i dobre uczynki, co stanowi podstawę nauki o "zasługach" (meritum). Utrata i odzyskanie łaski: Stan usprawiedliwienia i uświęcenia można utracić popełniając grzech śmiertelny. Łaskę tę można ponownie odzyskać, zgodnie z prawem Nowego Przymierza, poprzez sakrament pokuty (spowiedź). Uwielbienie (zbawienie wieczne): Ostateczne zjednoczenie z Bogiem w chwale (visio beatifica).
W ujęciu katolickim, w przeciwieństwie do doktryny kalwińskiej, nie występuje zasada dogmatycznego "wytrwania świętych" – człowiek wierzący nie ma absolutnej pewności (poza specjalnym objawieniem prywatnym), że wytrwa w łasce aż do śmierci.
Krytyka koncepcji
Część teologów (zarówno reformowanych, jak i z innych tradycji) zgłaszało krytykę względem zbyt kategorycznego układania pojęć biblijnych w jeden sztywny schemat.