Kanadyjski teoretyk literatury Northrop Frye w Anatomy of Criticism (1957) uznał motyw zabicia smoka za typową postać romansu opartego na wyprawie (quest-romance), wskazując jako przykłady legendy o świętym Jerzym i Perseuszu. Według Frye’a pełna fabuła takiego romansu obejmuje trzy etapy: niebezpieczną wędrówkę z pomniejszymi przygodami, rozstrzygającą walkę oraz wywyższenie bohatera. Postacie sprzyjające wyprawie, wśród nich obok bohatera jego przyszła wybranka, są w tej konwencji idealizowane, a postacie jej przeciwne – przedstawiane jako jednoznacznie złe.
W średniowiecznym romansie rycerskim obowiązek niesienia pomocy kobietom stanowił element etosu rycerskiego. W Le Morte d’Arthur Thomasa Malory’ego rycerze Okrągłego Stołu co roku w Zielone Świątki składali przysięgę, która zobowiązywała ich m.in. do udzielania pomocy damom, pannom i szlachciankom pod karą śmierci. Yağmur Su Kolsal wskazuje, że w utworze Malory’ego kobiety stanowią siłę motywującą czyny rycerskie, a postać damy w opałach służy uwydatnieniu bohaterskich dokonań postaci męskich: bezimienne damy proszące o pomoc tworzą sytuacje, w których rycerze mogą dowieść swojej wartości i zbudować reputację. Autorka interpretuje tę funkcję jako instrumentalizację postaci kobiecych, których sprawczość zostaje podporządkowana rozwojowi fabularnemu bohaterów męskich.