Indult nie dotyczył zatem ściśle niezmienionego Mszału Rzymskiego z 1962 roku. Liturgia z 1965 roku zachowywała zasadniczą strukturę wcześniejszej mszy rzymskiej, ale uwzględniała już część zmian wprowadzonych podczas początkowego etapu reformy liturgicznej po soborze watykańskim II.
W literaturze i publicystyce dokument jest jednak często opisywany jako zezwolenie na dalsze sprawowanie mszy trydenckiej lub tradycyjnej mszy łacińskiej.
Pochodzenie nazwy Oficjalne pismo nie zawierało nazwiska Agathy Christie i nie nosiło własnego tytułu. Określenie „indult Agathy Christie” miało powstać na podstawie anegdoty dotyczącej przedstawienia Pawłowi VI listy sygnatariuszy.
Według tej relacji papież podczas przeglądania nazwisk miał zatrzymać się przy nazwisku pisarki i powiedzieć: „Ach, Agatha Christie!”, po czym przychylnie rozpatrzyć prośbę. Autentyczność tej wypowiedzi nie została potwierdzona w oficjalnych dokumentach, a sama opowieść ma charakter anegdotyczny.
Indult jest również nazywany „indultem Heenana” od nazwiska kardynała Johna Carmela Heenana, który przekazał apel papieżowi i jako przewodniczący Konferencji Episkopatu Anglii i Walii otrzymał pismo Kongregacji Kultu Bożego.