Zezwolenie mogło zostać udzielone pod warunkiem, że: występowała o nie określona grupa wiernych kierująca się autentycznym przywiązaniem religijnym; celebracja odbywała się przy szczególnych okazjach; korzystanie z wcześniejszego porządku liturgicznego nie zakłócało jedności wspólnoty wiernych; podczas zwyczajnych mszy parafialnych i innych regularnych celebracji wspólnotowych używano nowego Mszału Rzymskiego; sposób wykonywania indultu został uzgodniony przez biskupów Konferencji Episkopatu Anglii i Walii.
Kapłani, którzy chcieli okazjonalnie odprawić mszę według wcześniejszego porządku, potrzebowali zgody własnego ordynariusza. W przypadku celebracji z udziałem wiernych obowiązywały ich takie same ograniczenia jak grupy proszące o zezwolenie.
Używane księgi liturgiczne Pismo z 5 listopada 1971 roku wskazywało, że podczas dozwolonych celebracji należało używać wydania Mszału Rzymskiego ogłoszonego dekretem Świętej Kongregacji Obrzędów z 27 stycznia 1965 roku, wraz z modyfikacjami wprowadzonymi instrukcją Tres abhinc annos z 4 maja 1967 roku.