Autorzy studium zarzucali tej formule, że nie wymieniała wprost:

ofiarnego i przebłagalnego charakteru mszy; rzeczywistej i substancjalnej obecności Chrystusa pod postaciami eucharystycznymi; sakramentalnej funkcji kapłana dokonującego konsekracji; wartości ofiary eucharystycznej niezależnej od obecności zgromadzenia.

Zdaniem autorów częste stosowanie określeń takich jak „Wieczerza Pańska”, „uczta paschalna”, „zgromadzenie” i „pamiątka” mogło prowadzić do przesunięcia akcentu z sakramentalnego uobecnienia ofiary krzyżowej na wspólnotową ucztę.

Ofiarny charakter Eucharystii Studium zarzucało nowemu porządkowi niedostateczne wyrażenie przebłagalnego charakteru mszy. Autorzy krytykowali zastąpienie tradycyjnych modlitw ofertorium formułami błogosławieństwa nad chlebem i winem. Ich zdaniem nowe teksty podkreślały przede wszystkim dary będące owocem ziemi i pracy człowieka, nie zaś ofiarowanie Chrystusa jako żertwy.

Krytyka obejmowała także określenie modlitwy eucharystycznej jako modlitwy dziękczynienia i uświęcenia.