Autorzy uważali, że opis ten nie wskazywał wystarczająco jasno, kto składa ofiarę oraz jaka jest jej natura.
Rzeczywista obecność i konsekracja Autorzy twierdzili, że pierwsza wersja Ogólnego wprowadzenia zbyt rzadko i nieprecyzyjnie odnosiła się do nauki o transsubstancjacji oraz trwałej obecności Chrystusa pod postaciami eucharystycznymi.
Za przejaw osłabienia widzialnych znaków tej wiary uznali między innymi:
zmniejszenie liczby przyklęknięć i znaków krzyża; uproszczenie przepisów dotyczących oczyszczania naczyń liturgicznych; możliwość ustawienia tabernakulum poza głównym ołtarzem; możliwość używania ołtarzy pozbawionych kamienia ołtarzowego i relikwii; ograniczenie liczby obrusów ołtarzowych.
Krytykowali również umieszczenie słów konsekracji w ramach „opowiadania o ustanowieniu”. Ich zdaniem mogło to sugerować, że są one jedynie narracją o wydarzeniach Ostatniej Wieczerzy, a nie formułą sakramentalną wypowiadaną przez kapłana działającego in persona Christi.
Kapłan i zgromadzenie W studium zarzucono reformie pomniejszenie sakramentalnej roli kapłana.