Powstanie legendy W XVI i XVII wieku na podstawie akt procesowych, lokalnych przekazów i literatury hagiograficznej ukształtowała się rozbudowana legenda. Według niej kilku Żydów i konwertytów miało porwać trzy- lub czteroletniego chłopca w pobliżu katedry w Toledo, przewieźć go do jaskini pod La Guardią, a następnie poddać torturom naśladującym Mękę Chrystusa. Dziecko miało zostać ubiczowane, ukoronowane cierniem, przybite do krzyża, a po śmierci pozbawione serca.
Serce dziecka i konsekrowana hostia miały według legendy posłużyć do magicznego obrzędu wymierzonego w chrześcijan oraz trybunał inkwizycyjny. Późniejsze przekazy dodawały opowieści o cudownym odzyskaniu wzroku przez matkę dziecka, zniknięciu jego ciała, uzdrowieniach przypisywanych jego wstawiennictwu oraz światłości wydobywającej się z hostii znalezionej przy jednym z oskarżonych. Szczegóły te nie występują w najwcześniejszych dokumentach i były stopniowo rozwijane przez autorów hagiograficznych.
Akta nie podawały imienia ani pochodzenia domniemanej ofiary. W późniejszych tekstach dziecko nazywano między innymi Cristóbalem, Cristobalikiem, Juanem lub Juanem de Pasamontes.