Zezwolenie mogło zostać cofnięte decyzją administracyjną, bez postępowania sądowego i bez skutecznej możliwości odwołania.
Państwowi, krajowi i powiatowi sekretarze do spraw kościelnych kontrolowali obsadzanie parafii, przenoszenie duchownych, funkcjonowanie seminariów, finanse kościelne, remonty świątyń i kontakty ze Stolicą Apostolską. Do urzędów biskupich wprowadzano pełnomocników rządowych, którzy ingerowali w działalność kurii. Organy państwowe prowadziły szczegółową ewidencję księży, obejmującą informacje o ich poglądach, kontaktach, działalności kaznodziejskiej i stopniu lojalności wobec ustroju.
Kontrola kształcenia duchowieństwa 14 lipca 1950 roku rozwiązano dotychczasowe diecezjalne seminaria duchowne. Władze pozostawiły dwa kontrolowane przez państwo ośrodki kształcenia: w Litomierzycach dla ziem czeskich oraz w Bratysławie dla Słowacji. Program studiów, skład kadry, liczba alumnów oraz przyjmowanie poszczególnych kandydatów podlegały ingerencji administracji państwowej. Wśród przełożonych i wykładowców znajdowali się duchowni akceptowani przez reżim.