Po 1948 roku komuniści wykorzystywali wcześniejsze tradycje antyklerykalne do legitymizowania własnej polityki. Husytów przedstawiano jako poprzedników rewolucji społecznej, natomiast ich przeciwników – hierarchię kościelną, arystokrację i niemieckie rycerstwo – jako reprezentantów tej samej „reakcji”, przeciw której miała występować partia komunistyczna. Taki obraz upowszechniano w szkolnictwie, historiografii i filmie, między innymi w trylogii husyckiej Otakara Vávry z lat 1954–1957.
Historyczny antyklerykalizm ułatwiał propagandowe uzasadnianie represji, nie stanowił jednak ich zasadniczej przyczyny. Polityka komunistyczna była częścią szerszego programu podporządkowania lub likwidacji wszystkich niezależnych struktur religijnych i była prowadzona również w regionach, w których tradycje husyckie i antyhabsburskie miały mniejsze znaczenie.
Położenie Kościoła po II wojnie światowej Po zakończeniu II wojny światowej Kościół katolicki pozostawał jedną z największych niezależnych instytucji społecznych w Czechosłowacji. Posiadał własne szkoły, internaty, prasę, wydawnictwa, stowarzyszenia, zakony, instytucje dobroczynne i organizacje młodzieżowe. Szczególnie silną pozycję społeczną zachowywał na Słowacji i Morawach.