Po odmowie hierarchów rozpoczęto kampanię propagandową, przedstawiającą biskupów jako agentów Watykanu, przeciwników pokoju, obrońców dawnego porządku społecznego i przedstawicieli „reakcji”.
Dziedzictwo państwa słowackiego Na politykę władz wobec Kościoła na Słowacji wpływała pamięć o Republice Słowackiej z lat 1939–1945, której prezydentem był katolicki ksiądz Jozef Tiso. Część duchownych była związana z Hlinkową Słowacką Partią Ludową, uczestniczyła w życiu politycznym państwa lub publicznie popierała jego ustrój. Po wojnie słowacki Kościół rzymskokatolicki był z tego powodu oskarżany o „ludactwo”, współpracę z państwem zależnym od III Rzeszy i wspieranie autorytarnego katolicyzmu politycznego.
Komunistyczna propaganda posługiwała się określeniem „klerofaszyzm” (słow. klerofašizmus), przedstawiając duchowieństwo jako zaplecze dawnego reżimu i zagrożenie dla odbudowanej Czechosłowacji. Proces Tisy i jego egzekucja w 1947 roku były wykorzystywane do kompromitowania przeciwników komunistycznej polityki wyznaniowej. Określenie „klerofaszyzm” miało w tym kontekście przede wszystkim charakter propagandowy i nie powinno być stosowane jako neutralna nazwa całego słowackiego katolicyzmu.