redemptorystów w Pradze; – franciszkanin, teolog i pisarz, były prowincjał franciszkanów, założyciel instytutu Studium Catholicum oraz wspólnoty sióstr Apostolatu III Zakonu św. Franciszka; – premonstratens, prowizor, czyli zarządca spraw gospodarczych klasztoru w Novej Říši.
W przeciwieństwie do kilku pozostałych oskarżonych Braito, Kajpr, Mikulášek, Mastiliak i Urban nie byli w chwili aresztowania wyższymi przełożonymi zakonnymi. Zostali wybrani ze względu na znaczenie jako teologowie, publicyści, kaznodzieje i organizatorzy działalności duszpasterskiej.
Akt oskarżenia Akt oskarżenia przedstawiał Watykan jako ośrodek międzynarodowego spisku przeciwko Związkowi Radzieckiemu i państwom demokracji ludowej. Według prokuratury poszczególnym zakonom miały zostać przydzielone określone zadania w ramach rzekomej działalności wywrotowej:
premonstratensi mieli przygotowywać zbrojne powstanie i gromadzić broń; jezuici i redemptoryści mieli prowadzić działalność szpiegowską oraz oddziaływać na młodzież; franciszkanie mieli podczas misji ludowych zachęcać mieszkańców wsi do sprzeciwiania się kolektywizacji; dominikanin Silvestr Braito miał czuwać nad zachowaniem antypaństwowego kierunku polityki kościelnej.