W listopadzie 1927 został przeniesiony do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przydziałem do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim.
Z dniem 2 listopada 1928, po „złożeniu egzaminu wstępnego z dobrym postępem i odbyciu przepisanego stażu liniowego”, został przeniesiony służbowo do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie w charakterze słuchacza Kursu 1928–1930. Z dniem 1 listopada 1930, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Z dniem 2 kwietnia 1932 został przydzielony na II pięciomiesięczny kurs doskonalący oficerów artylerii w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. 12 marca 1933 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1933 i 16. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W kwietniu 1935 został przeniesiony do 16 pułku artylerii lekkiej w Grudziądzu na stanowisko dowódcy dywizjonu. Po zakończeniu stażu liniowego został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych i wyznaczony na stanowisko II oficera sztabu inspektora armii w Wilnie. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 31. lokatą w korpusie oficerów artylerii.