Był to drugi młyn, który zbudowali dziedzice Grodna i Wełny na rzece Wełnie, 6,5 km na północny-wschód od Jaracza i 4 km na wschód od Rogoźna. Przejściowo nazywano go po staropolsku „Nowym Młynem Jaraczewym”, a później Nowym Młynem.
W 1486 Maciej Grudziński syn Andrzeja oraz bratanek Jana, zapisał swojej żonie Małgorzacie z Gołańczy 1000 grzywien na Parkowie, połowie Wełny, połowie Grodny, na młynie we wsi Wełna oraz na młynie zwanym Jaracz. W 1487 Andrzej Grudziński, prawdopodobnie syn Jana zapisał swojej żonie Annie po 100 grzywien posagu i wiana na wsi Wełna oraz na połowie młyna we wsi Wełna, na połowie młyna Jaracz i połowie Nowego Młyna. W 1495 zapisał on żonie Annie po 150 grzywien posagu i wiana na połowie wsi Wełna, na połowie młyna we wsi Wełna oraz na połowie młyna Jaracz oraz na połowie Nowego Młyna. W 1566 i 1570 Andrzej Grudziński syn Zygmunta oraz wnuk Macieja sprzedał z zastrzeżeniem prawa odkupu Parkowo najpierw Alacjuszowi Proskiemu za 3500 złotych polskich, a następnie Wolfgangowi Bukowieckiemu za 2500 złotych polskich, dołączając do Parkowa połowę młyna Jaracz, zaznaczając, że jest to młyn doroczny.