praca łączy fizyczne zanurzenie z nieświadomością, świadomością ekologiczną i wodą jako przestrzenią zawieszenia. Pokazywano ją podczas Década dos Oceanos — I Mostra Nacional de Criptoarte w Centro Cultural Banco do Brasil w Rio de Janeiro i São Paulo, a następnie na Rio Ocean Week.„Dive (Mergulho)”. Maurizio Mancioli.„Criptoarte: tessituras poéticas entre arte e tecnologia”. Arte & Crítica, nr 69, marzec 2024.
Twórczość Fotografia, ciało i pamięć Fotografia odgrywa w praktyce Prado rolę strukturalną: jest zarówno autonomiczną pracą, jak i celem działań zaprojektowanych dla kamery. Kadrowanie, montaż i inscenizacja współtworzą znaczenie. W rozmowie z Perro Negro artystka łączyła przejście od autoportretu do performance'u oraz opisywała fotografię, wideo i akcję na żywo jako języki wzajemnie się uzupełniające.„Seven questions to Brazilian artist Luiza Prado”. Revista Perro Negro, 28 sierpnia 2020.
W cyklu To Curate Yourself kamera uczestniczy w działaniach powracających do doświadczeń traumatycznych. W Tenro (2015) zakopywanie i wykopywanie lalki staje się rytualnym powtórzeniem;