Od stycznia 1996 roku ponad 30 tysięcy osób otrzymało za udział w tych wydarzeniach lub wspieranie ich.
W rezultacie wystąpień Łotwa obroniła swoje instytucje państwowe i utrzymała status faktycznej łotewskiej i radzieckiej dwuwładzy w kraju aż do puczu Janajewa w sierpniu 1991 roku, w czasie którego uzyskała pełną niepodległość, dołączając 17 września 1991 roku do Organizacji Narodów Zjednoczonych. Tło Podczas II wojny światowej Łotwa była dwukrotnie okupowana przez ZSRR: w okresie 1940–1941 oraz od lipca 1944 roku. W 1985 roku Michaił Gorbaczow wprowadził politykę głasnosti i pieriestrojki. Jedną z niezamierzonych dla władz radzieckich konsekwencji liberalizacji było uwolnienie tłumionych przez dekady nastrojów narodowych w republikach Związku Radzieckiego. W tym czasie na Łotwie w ramach śpiewającej rewolucji odrodził się ruch niepodległościowy. Zwolennicy niepodległości – , Łotewska Partia Zielonych i – wygrali wybory do , które odbyły się 18 marca 1990 roku. Stronnictwa proniepodległościowe utworzyły frakcję Frontu Ludowego Łotwy, natomiast proradzieckie Równouprawnienie znalazło się w opozycji.