Miejsca jego działalności – Toledo, Paryż, Rzym, Bolonia, Salerno, Melfi, Palermo – odzwierciedlają zasięg naukowego przedsięwzięcia Fryderyka II, opartego na wędrownym dworze i na sieci powiązań kulturowych obejmującej basen Morza Śródziemnego oraz Bliski Wschód.
Dawniejsza literatura czyniła Szkota nauczycielem młodego Fryderyka II. Hipotezę tę rozwinął w 1897 roku John Wood Brown, opierając ją na tradycji zapisanej w jednym z komentarzy do Dantego. Charles Haskins odrzucił ją jako całkowicie bezpodstawną: jedyną jej podstawą było odczytanie zapisu „MCC etc.” w watykańskim rękopisie Abbreviatio Avicenne jako „MCCX”, a nic nie łączy Szkota z Sycylią aż do znacznie późniejszych lat. Piero Morpurgo, przytaczając hipotezę o guwernerstwie jako najbardziej pociągającą z domysłów o wczesnych latach uczonego, również stwierdza brak jakichkolwiek jej dowodów. Rzeczywista funkcja Szkota na dworze nie jest jasna. Rękopisy nazywają go astrologiem cesarza, a wszystkie jego dzieła o niekwestionowanej autentyczności – poza przekładami – powstały na życzenie Fryderyka II, z którym Szkot prowadził też uczone rozmowy i dla którego sporządzał astrologiczne prognozy na potrzeby kampanii wojennych. Od chwili wejścia do służby cesarskiej zwykle towarzyszył mu w podróżach.