Napier w monografii From Impressionism to Anime opisała ciągłość między dziewiętnastowiecznym japonizmem a współczesnym fandomem anime, wskazując, że zachodnie zainteresowanie Japonią od początku łączyło fascynację z konstruowaniem wyobrażeniowego, wyidealizowanego obrazu tego kraju. „Weeaboo” bywa w tym ujęciu opisywane jako współczesna, popkulturowa i wartościująco nacechowana odmiana szerszego zjawiska japonofilii.
Kontekst społeczny i funkcja terminu w fandomie Zjawisko doczekało się analiz naukowych. Badaczka Jennifer J. McGee w opracowaniu Discipline and Post: Foucault and „Weeaboo Horror Stories” on the Internet (2012) przeanalizowała krążące w internecie opowieści o spotkaniach z „weeaboo”, publikowane m.in. na 4chanie i Tumblrze. Autorka wskazała, że słowo to jest używane niemal wyłącznie przez fanów kultury japońskiej wobec innych fanów i pełni funkcję mechanizmu odróżniania fanów „normalnych” od tych, których zachowanie narusza normy społeczne przyjęte w danej grupie. Odwołując się do koncepcji dyscyplinowania Michela Foucaulta, McGee opisała owe opowieści jako narracje ostrzegawcze, zniechęcające do nadmiernie entuzjastycznych zachowań i ekspresji wewnątrz wspólnoty fanowskiej. Termin stanowi więc narzędzie wewnętrznej kontroli granic fandomu, a nie krytyki płynącej z zewnątrz.