Praca dyplomowa J. Lacuesty obroniona na San Francisco State University (2020) opisywała „weeaboo” jako subkulturę definiowaną przez performatywne odgrywanie przynależności do wyobrażonej Japonii. Z kolei opublikowane w 2020 roku na łamach „Romanian Journal of Communication and Public Relations” badanie Debry Hidayat i Z. Hidayata, poświęcone społeczności „weeaboo” wśród indonezyjskich przedstawicieli pokoleń Y i Z, opisywało zjawisko w kategoriach akulturacji – przenikania elementów języka, mody, kosmetyki, kuchni i wartości japońskich do codziennego życia fanów spoza Japonii, prowadzącego do powstania nowej, hybrydowej formacji kulturowej. Autorzy zwracali również uwagę, że społeczności „weeaboo” funkcjonują w podwójnym napięciu: wobec kultury dominującej we własnym kraju oraz wobec japońskich otaku.
Konstruowaniem tożsamości fanowskiej przez osoby identyfikujące się jako otaku i weeaboo zajmowało się także opublikowane w czasopiśmie „Kata Kita” badanie oparte na wywiadach pogłębionych, odwołujące się do teorii tożsamości społecznej Henriego Tajfela.