Dyskryminacja otaku (jap. オタク差別 otaku sabetsu) – zespół zjawisk obejmujących uprzedzenia, stygmatyzację i wykluczenie społeczne kierowane wobec otaku, czyli osób o intensywnym, obsesyjnym zainteresowaniu japońską kulturą popularną, przede wszystkim anime, mangą i grami wideo. Pojęcie funkcjonuje głównie w odniesieniu do realiów japońskich, gdzie samo określenie „otaku” od początku swojego istnienia miało wydźwięk negatywny.
Za przełomowy moment w kształtowaniu się negatywnego wizerunku otaku uznaje się rok 1989 i sprawę seryjnego mordercy Tsutomu Miyazakiego, którego zbiory kaset wideo i mangi zostały przez media powiązane z popełnionymi przez niego zbrodniami. Wywołana wówczas panika moralna utrwaliła w japońskiej debacie publicznej wyobrażenie otaku jako osób potencjalnie niebezpiecznych, a w kolejnych latach przełożyła się na inicjatywy zmierzające do regulacji treści komiksowych i growych.