Od przełomu XX i XXI wieku społeczny odbiór otaku ulegał stopniowej poprawie – proces ten socjolodzy określają mianem normalizacji otaku. Złożyły się na niego upowszechnienie anime i mangi jako mediów masowych, sukces popkulturowych narracji przedstawiających otaku w korzystnym świetle oraz włączenie kultury otaku w rządową politykę promocyjną „Cool Japan”. Negatywne stereotypy nie zanikły jednak całkowicie, a spory dotyczące przedstawiania postaci w mediach adresowanych do tej grupy odbiorców pozostają przedmiotem debaty publicznej i analiz akademickich.
Geneza terminu i wczesne stereotypy Określenie „otaku” w znaczeniu odnoszącym się do fanów japońskiej kultury popularnej wprowadził do obiegu w 1983 roku publicysta Akio Nakamori w cyklu felietonów. Od początku miało ono charakter szyderczy: łączyło sugestię nieporadności w relacjach towarzyskich i sferze uczuciowej, zamkniętego usposobienia oraz zaniedbanego wyglądu. Już w 1984 roku krytyk Eiji Ōtsuka wskazywał, że koncepcja przedstawiona przez Nakamoriego ma charakter dyskryminacyjny.