Zagadnienie relacji między przedstawieniami fikcyjnymi a regulacjami prawnymi analizował również Patrick W. Galbraith, wskazując na trudności w przenoszeniu kategorii wypracowanych dla materiałów dokumentujących rzeczywiste zdarzenia na wytwory rysunkowe.
Krytyka pojęcia Samo pojęcie „dyskryminacji otaku” bywa kwestionowane, a spór o jego zasadność stanowi odrębny wątek japońskiej debaty publicznej.
Krytyk literacki Naoya Fujita poświęcił temu zagadnieniu odcinek publikowanego w 2024 roku cyklu tekstów o współczesnych badaniach nad męskością, zatytułowany wprost pytaniem, czy dyskryminacja otaku istnieje. Autor analizował kategorię „otaku” przez pryzmat pojęć męskości hegemonicznej i podporządkowanej, wskazując, że została ona ukształtowana w opozycji do wzorca mężczyzny towarzysko sprawnego i modnego, a osoby nią określane doświadczały kpin i presji w relacjach codziennych. Zarazem zwracał uwagę, że „otaku” nie jest cechą przypisaną w takim sensie, w jakim kategorie te funkcjonują w dyskursie antydyskryminacyjnym, co utrudnia stosowanie wobec tego zjawiska pojęcia dyskryminacji. Tekst wywołał ożywioną polemikę, w odpowiedzi na którą autor opublikował kolejny odcinek cyklu, poświęcony uporządkowaniu samego pojęcia „otaku”.