Część współczesnych produkcji wykorzystuje mapowanie projekcyjne, w którym tła i efekty wyświetlane są na scenie i ekranach.
Krytyk Futoshi Hoshino wskazywał, że musicale 2.5D nie opierają się na konwencji realizmu właściwej tradycyjnemu teatrowi, lecz na odrębnym porządku: wygląd postaci ma jednoznacznie odsyłać do pierwowzoru, scenografia bywa maksymalnie uproszczona, a logika narracji oryginału ma pierwszeństwo przed spójnością dramaturgiczną. Socjolożka Sonoko Azuma opisywała tę zasadę, odwołując się do sformułowanego przez Eijiego Ōtsukę pojęcia „realizmu mangowo-animowego” – odrębnej konwencji prawdopodobieństwa, niekoniecznie zgodnej z realizmem świata rzeczywistego. W jej ujęciu odróżnia to gatunek od tradycyjnych adaptacji scenicznych, takich jak produkcje Takarazuki, w których nieprawdopodobieństwo pierwowzoru bywa łagodzone.