Osobnym zagadnieniem jest relacja między aktorem a postacią. Hoshino porównywał aktorów do „mediów” umożliwiających pojawienie się dwuwymiarowej postaci w przestrzeni trójwymiarowej, a same przedstawienia – do rytuału religijnego, w którym uczestnicy doznają złudzenia obecności czegoś nieistniejącego. Sugawa-Shimada opisywała „politykę pierwszeństwa postaci”, w której indywidualne cechy aktora schodzą na dalszy plan. Hōsei Iwashita zwracał jednak uwagę, że widzowie śledzą równocześnie „aktora noszącego imię postaci” i „aktora występującego pod własnym nazwiskiem scenicznym”, a przyjemność odbioru wynika właśnie z tej delikatnej równowagi.

Aktorzy Gatunek uchodzi za punkt wyjścia karier wielu młodych japońskich aktorów. Zihui Lu wskazuje, że obsadę stanowią zwykle wykonawcy młodzi, uznawani za atrakcyjnych fizycznie i stosunkowo mało doświadczeni, a sposób ich funkcjonowania w branży wzorowany jest w znacznej mierze na japońskiej kulturze idolskiej.

Najbardziej charakterystycznym rozwiązaniem jest system „absolwowania” (卒業, sotsugyō), w którym aktor opuszcza produkcję po mniej więcej półtora roku występów.