Z tych założeń wyprowadzano program leczniczy: magnetyzm miał leczyć bezpośrednio choroby nerwowe, a pośrednio – pozostałe, wzmacniać działanie leków, wywoływać zbawienne „kryzysy” i pozwalać nimi kierować, a lekarzowi – rozpoznawać stan zdrowia każdego człowieka oraz pewnie oceniać naturę i przebieg najbardziej złożonych chorób. Wnioski te streszczało stwierdzenie, że natura daje w magnetyzmie powszechny środek leczenia człowieka i zachowania go w zdrowiu. Praktyka odpowiadająca tej teorii polegała na „dotykaniu” pacjenta i kierowaniu ku niemu płynu – gołą ręką, wzrokiem albo żelaznym prętem o długości od dziesięciu do dwunastu cali paryskich (ok. 27–33 cm), który d’Eslon uznawał za przewodnik magnetyzmu, skupiający go na swoim końcu.
Formalnie d’Eslon „przyjmował wszystkie zasady Mesmera”, a jego własny memoriał głosił, że istnieje tylko jedna natura, jedna choroba i jeden lek, którym jest magnetyzm zwierzęcy;