zobowiązał się wobec komisarzy do trzech rzeczy: dowieść istnienia magnetyzmu zwierzęcego, przekazać im swoją wiedzę o odkryciu oraz wykazać jego użyteczność w leczeniu chorych. Mimo tej deklaracji różnica między nimi istniała i dotyczyła sposobu rozumienia „płynu”. Yeates przeciwstawia sobie materialistycznych „mesmerystów”, dla których „płyn magnetyczny” był tylko wyrażeniem przenośnym, opisującym techniki przez analogie do grawitacji, magnetyzmu ziemskiego i hydrauliki, oraz metafizycznych „magnetyzerów”, którzy urzeczowili te metafory i wierzyli, że kanalizują rzeczywistą, substancjalną siłę; sam Mesmer wielokrotnie ostrzegał, by jego abstrakcyjnych pojęć „płynu” i „siły” nie urzeczowiać () jako realnie istniejącej substancji. Komisje badały twierdzenie w postaci substancjalnej – takie, jakie stawiał d’Eslon.
Franz Mesmer mały|Franz Mesmer, ok. 1800 Franz Anton Mesmer (1734–1815), urodzony w Szwabii, uzyskał stopień doktora medycyny na Uniwersytecie Wiedeńskim w 1766 roku, broniąc rozprawy o wpływie planet na ciało ludzkie. Nie była to jednak praca astrologiczna, lecz esej z dziedziny popularnej fizyki newtonowskiej.