Parowski odniósł się także do zarzuty Vargi o przeładowaniu tych utworów ideami politycznymi oraz zastępowaniu literatury językiem publicystyki i politycznych przemówień. Tutaj Parowski zgodził się z Vargą, że te utwory mają publicystyczny charakter, w czym jednak Parowski nie widział problemu, broniąc obecności problematyki politycznej w fantastyce i wskazując na tradycję political fiction, obejmującą m.in. twórczość George’a Orwella, Stanisława Lema, Kurta Vonneguta, Stanisława Ignacego Witkiewicza, Janusza A. Zajdla i Edmunda Wnuka-Lipińskiego.
Marcin Baczyński w recenzji Oko prawicy w „Gazecie Wyborczej” wysoko oceniał talent Oramusa do odtwarzania realiów stanu wojennego, jego humor oraz groteskowe sceny z życia PRL. Chwalił także „kabaretowe” dialogi i przedstawienie rywalizacji Boga z Szatanem w poetyce kojarzącej się z Mistrzem i Małgorzatą, uznając te partie powieści za bardzo dobrze napisane. Krytycznie oceniał natomiast jej publicystyczny wymiar. Jego zdaniem obrazy rzeczywistości grudnia 1981 roku były wystarczająco wymowne bez wkładania w usta bohaterów poglądów przypominających „publicystykę skrajnie prawicowej gazety”.