W swoim późniejszym tekście Mazurkiewicz podobnie opisał powieść jako skandalizującą.
Analiza Antoni Smuszkiewicz określił Święto śmiechu jako powieść społeczno-polityczną (social fiction lub political fiction), wykorzystującą konwencję fantastyczną do przedstawienia rzeczywistości stanu wojennego. Według krytyka Oramus nie ograniczył się jednak do rozrachunku z konkretnym okresem historycznym: zestawiając wydarzenia z przeszłości i teraźniejszości oraz przenosząc część akcji do Nieba i Piekła, nadał przedstawionym konfliktom bardziej uniwersalny wymiar.
Zdaniem Smuszkiewicza sposób przedstawienia zaświatów nawiązuje do tradycji literackiej, w której Niebo i Piekło funkcjonują na podobieństwo ziemskich instytucji; jako przykład wskazał Mistrza i Małgorzatę Michaiła Bułhakowa. Oramus rozwinął ten motyw, wyposażając zaświaty w fantastyczne urządzenia wspomagające ich funkcjonowanie. Recenzent zwrócił przy tym uwagę na stosunek powieści do techniki: nie jest ona przedstawiona jako z natury dobra lub zła, ponieważ jej moralne znaczenie zależy od sposobu wykorzystania. Podobną zasadę Smuszkiewicz dostrzegł w przedstawieniu wolności, która również może służyć zarówno dobrym, jak i złym celom.