Tytuł był najwyższy na paryskim Wydziale Medycyny i dawał między innymi prawo głosu na zgromadzeniach wydziału. Równolegle pełnił funkcję pierwszego lekarza nadwornego () hrabiego d’Artois, brata króla – tytuł ten umieszczał na kartach tytułowych wszystkich swoich pism. Buranelli i Crabtree podkreślają, że jego wysoka pozycja akademicka i dworska nadawała poparciu dla Mesmera szczególne znaczenie.
Uczeń Mesmera Zetknięcie z magnetyzmem mały|Karta tytułowa (1780) z pełną tytulaturą autora Zalążek koncepcji magnetyzmu zwierzęcego zawierała rozprawa doktorska Mesmera z 1766 roku, w której pisał o działającej na ciało ludzkie sile nazwanej . Doktryna w postaci wyjściowej pojawiła się dopiero w piśmie ogłoszonym w 1775 roku, wraz z pierwszymi opisami uzdrowień magnetycznych. Zgodnie z tą teorią ciała niebieskie emitują płyn zdolny przenikać wszelką materię i oddziałujący na ciało, zwłaszcza na układ nerwowy. Chorobę powodować miało zablokowanie jego przepływu, a leczyć – magnetyzm zwierzęcy, uzupełniający brakującą siłę życiową.