Mesmer przybył do Paryża w 1778 roku i bezskutecznie zabiegał o uznanie ze strony Akademii Nauk oraz . Pozostał mu Wydział Medycyny i to tam znalazł poparcie d’Eslona. Gauld datuje pierwsze spotkanie obu lekarzy na wrzesień 1778 i określa d’Eslona jako pierwszego ucznia Mesmera. Praktykę Mesmera obserwował początkowo jako sceptyk. Przekonało go leczenie hipochondryka objeżdżającego kolejne paryskie zakłady lecznicze oraz zmagnetyzowanie chorej na padaczkę „panny L.”. Od tej pory nie stracił już zaufania do magnetyzmu: nauczył się metody, sam poddał się magnetyzowaniu, asystował Mesmerowi, a w końcu założył własną klinikę.
We własnym piśmie z 1780 roku d’Eslon podał, jak długo trwała ta obserwacja: „Od piętnastu miesięcy pewien członek Wydziału Medycyny w Paryżu regularnie śledzi jego działania. Tym członkiem Wydziału jestem ja”. Doprowadził też do tego, że Mesmer przedstawił rezultaty swoich doświadczeń trzem innym lekarzom Wydziału. Wizyty tych lekarzy odbywały się co dwa tygodnie przez siedem miesięcy, lecz lekarze nie potrafili rozstrzygnąć, ile z domniemanych wyleczeń przypisać leczeniu, a ile samoistnemu przebiegowi chorób. Kiedy Mesmer zażądał formalnej opinii, wycofali się z przedsięwzięcia.