Poza obserwowaniem chorych d’Eslon pracował dla Mesmera jako redaktor i tłumacz: opracował i przełożył z niemieckiego m.in. jego .
Observations sur le magnétisme animal (1780) W 1780 roku d’Eslon ogłosił własne dzieło o magnetyzmie zwierzęcym, przedstawiające osiemnaście przypadków leczonych przez Mesmera. Nie przedstawił w nim rozbudowanej teorii, lecz wzywał środowisko lekarskie, by rozważyło fakty i pozwoliło magnetyzmowi dowieść skuteczności. Zaprzeczał też, jakoby w praktyce magnetycznej kryła się jakakolwiek tajemnica.
D’Eslon odniósł się w książce także do zarzutu, że Mesmer działa przez wyobraźnię. Opisawszy przypadek, w którym chory nie wiedział o przybyciu Mesmera i był zbyt osłabiony, by cokolwiek sobie wyobrażać, dodał: „gdyby M. Mesmer nie miał innego sekretu niż ten, by wyobraźnia działała skutecznie na rzecz zdrowia, czyż nie miałby zawsze sekretu wspaniałego? Bo jeśli medycyna wyobraźni jest najlepsza, dlaczego nie mielibyśmy uprawiać medycyny wyobraźni?”.