Wraz z rozwojem technik rejestracji dźwięku i obrazu źródłami stały się ponadto nagrania, fotografie i filmy.
Poszczególne rodzaje źródeł pozwalają odpowiadać na odmienne pytania. Notacja przekazuje wybrane cechy utworu zgodnie z konwencjami właściwymi danemu okresowi, nie stanowi jednak pełnego zapisu jego brzmienia ani wykonania. Instrumenty umożliwiają badanie konstrukcji, materiału, skali i potencjalnych właściwości akustycznych, ikonografia może wskazywać składy zespołów i okoliczności muzykowania, a architektura – funkcje muzyki i warunki jej wykonywania. Dokumenty niezwiązane bezpośrednio z repertuarem pozwalają natomiast odtwarzać działalność kapel, świątyń, dworów, teatrów, wydawnictw i innych instytucji. Formułowanie wniosków wymaga zwykle konfrontowania kilku rodzajów świadectw, ponieważ pojedyncze źródło pozwala odtworzyć jedynie część dawnej praktyki muzycznej.
Podstawowym ograniczeniem jest nietrwałość samego wykonania. Nie zachowały się bezpośrednie świadectwa brzmienia muzyki sprzed epoki rejestracji dźwięku, a dla wielu okresów i kultur nie istnieją również możliwe do odczytania zapisy nutowe.