Materiał źródłowy zachował się przy tym bardzo nierównomiernie: z najdawniejszych epok przetrwały nieliczne, często przypadkowe zabytki, natomiast z czasów późniejszych pochodzi tak wiele utworów i dokumentów, że konieczna jest ich selekcja. Obraz przeszłości wyłaniający się ze źródeł zależy więc nie tylko od dawnej aktywności muzycznej, lecz również od używanych materiałów, znajomości pisma, działalności instytucji oraz tego, co uznawano za warte zapisania, gromadzenia i przechowywania. Lepsze udokumentowanie życia muzycznego dworów, świątyń lub środowisk zawodowych nie oznacza, że poza nimi muzyka odgrywała mniejszą rolę.
Brak źródeł pisanych nie świadczy również o braku historii ani o niższym poziomie kultury muzycznej. Przez większą część dziejów muzykę przekazywano przede wszystkim ustnie, a w wielu kulturach przekaz ustny pozostał podstawową formą transmisji. Tradycji istniejących współcześnie nie można jednak automatycznie uznawać za niezmienione pozostałości odległej przeszłości. Podobieństwo instrumentów, repertuarów lub praktyk może uzasadniać hipotezę o ich związku, lecz samo nie dowodzi ciągłości historycznej.