Strefy lądowania wystarczająco duże dla helikopterów były nieliczne i rozproszone, co oznaczało, że większość przerzutów wojsk mogła odbywać się wyłącznie pieszo. Temperatura na wyżynach mogła sięgać 35°C w ciągu dnia i spadać nawet do 13°C wieczorem.
Operacja Greeley thumb|left|Strefa Taktyczna II Korpusu na Płaskowyżu Centralnym W styczniu 1967 roku Peers objął dowództwo nad 4 Dywizją Piechoty, która odpowiadała za obronę zachodniej prowincji Kontum. Przed nadejściem letniego monsunu Peers utworzył pozycje blokujące z bazy 1 Brygady 4 Dywizji Piechoty w Jackson Hole, na zachód od Pleiku, i 17 maja rozpoczął operację Francis Marion. 4 Dywizja dysponowała 1. i 2 Brygadą, podczas gdy 3 Brygada działała z 25 Dywizją Piechoty na północny zachód od Sajgonu.
W połowie 1967 roku prowincja Kontum stała się jednak magnesem dla kilku ataków rozpraszających północnych Wietnamczyków i wydawało się, że komuniści poświęcają temu obszarowi coraz większą uwagę. Natychmiast po objęciu dowództwa Peers wprowadził wytyczne dla swoich jednostek, aby zapobiec ich izolacji i zajęciu w trudnym terenie, co również w znacznym stopniu przyczyniło się do zniwelowania amerykańskiej przewagi w sile ognia. Bataliony miały działać jako całe jednostki, zamiast dzielić się na pojedyncze kompanie w celu poszukiwania wroga.