Na lądzie w Laosie prowadzono jednak tylko niewielkie, tajne operacje sił specjalnych wspierające kampanie powietrzne, mające na celu powstrzymanie przepływu ludzi i zaopatrzenia na szlaku.
Od 1966 roku ponad 630 000 ludzi, 100 000 ton żywności, 400 000 sztuk broni i 50 000 ton amunicji przemierzyło labirynt żwirowych i gruntowych dróg, ścieżek i systemów transportu rzecznego, które przecinały południowo-wschodni Laos. Szlak ten łączył się również z podobnym systemem logistycznym w sąsiedniej Kambodży, znanym jako Szlak Sihanouka. Jednak po obaleniu księcia Norodoma Sihanouka w 1970 roku proamerykański reżim gen. Lon Nola odmówił komunistycznej żegludze dostępu do portu w Sihanoukville. Strategicznie rzecz biorąc, był to ogromny cios dla wysiłków Wietnamu Północnego, ponieważ 70 proc. wszystkich dostaw wojskowych wspierających ich działania na dalekim południu przechodziło przez ten port. Kolejny cios dla systemu logistycznego Kambodży nastąpił wiosną i latem 1970 roku, kiedy siły USA i Wietnamu Południowego przekroczyły granicę i zaatakowały bazy komunistyczne podczas kampanii kambodżańskiej.