W związku z częściowym zniszczeniem północnowietnamskiego systemu logistycznego w Kambodży, dowództwo USA w Sajgonie uznało, że nadszedł sprzyjający moment na podobną kampanię w Laosie. Dowództwo amerykańskie uznało, że jeśli taka operacja miałaby zostać przeprowadzona, najlepiej byłoby zrobić to szybko, póki amerykańskie zasoby wojskowe były nadal dostępne w Wietnamie Południowym. Taka operacja spowodowałaby niedobory zaopatrzenia, które siły komunistyczne odczuwałyby nawet 12–18 miesięcy później, gdy ostatnie wojska amerykańskie opuszczałyby Wietnam Południowy, dając tym samym USA i ich sojusznikom rok, a może nawet dwa lata wytchnienia od ewentualnej kolejnej ofensywy komunistycznej w prowincjach północnych.
W południowo-wschodnim Laosie pojawiały się coraz liczniejsze oznaki wzmożonej aktywności logistycznej, która zwiastowała właśnie taką ofensywę północnowietnamską. Ofensywy Wietnamskiej Armii Ludowej zazwyczaj miały miejsce pod koniec laotańskiej pory suchej (od października do marca), a dla sił logistycznych Wietnamu Północnego nacisk na przemieszczanie zaopatrzenia przez system miał miejsce w szczycie sezonu. Jeden z raportów amerykańskiego wywiadu oszacował, że 90 proc.