sprzętu transportowanego Szlakiem Ho Chi Minha trafiało do trzech najbardziej wysuniętych na północ prowincji Wietnamu Południowego, co wskazywało na gromadzenie zapasów w ramach przygotowań do działań ofensywnych. To nagromadzenie było alarmujące zarówno dla Waszyngtonu, jak i dowództwa amerykańskiego w Sajgonie, i spowodowało akceptowaną konieczność przeprowadzenia ataku destabilizacyjnego w celu sabotowania przyszłych działań północnowietnamskich.
Planowanie thumb|Mapa przedstawiająca Szlak Ho Chi Minha 8 grudnia 1970 roku, w odpowiedzi na prośbę Połączonych Szefów Sztabów, w Dowództwie Pomocy Wojskowej (MACV) w Sajgonie odbyło się ściśle tajne spotkanie w celu omówienia możliwości ataku Armii Wietnamu Południowego na południowo-wschodni Laos. Według gen. Creightona Abramsa, amerykańskiego dowódcy w Wietnamie Południowym, głównym impulsem do ofensywy był płk Alexander Haig, adiutant doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego dr. Henry’ego Kissingera. MACV było zaniepokojone informacjami wywiadowczymi o logistycznym wzmocnieniu Wietnamskiej Armii Ludowej w południowo-wschodnim Laosie, ale nie chciał pozwolić, aby Armia Wietnamu Południowego samodzielnie przeprowadziła atak na Wietnam Północny. Ustalenia grupy zostały następnie przesłane do Kolegium Połączonych Szefów Sztabów w Waszyngtonie.