W połowie grudnia prezydent Richard Nixon również zainteresował się możliwymi działaniami ofensywnymi w Laosie i rozpoczął starania, aby przekonać zarówno Abramsa, jak i członków jego gabinetu o skuteczności ataku transgranicznego.

Abrams uważał, że Haig wywiera na Nixona nieuzasadnioną presję. Haig napisał później, że wojsku brakowało entuzjazmu dla takiej operacji i że „bezlitośnie ponaglany przez Nixona i Kissingera, Pentagon w końcu opracował plan” operacji laotańskiej. Dyskutowano również o innych możliwych korzyściach, jakie mogłaby przynieść taka operacja. Adm. John S. McCain Jr. (CINCPAC) skontaktował się z adm. Thomasem Moorerem, przewodniczącym Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, że ofensywa na Szlak Ho Chi Minha mogłaby zmusić księcia Souvannę Phoumę, premiera Laosu, „do porzucenia pozorów neutralności i otwartego przystąpienia do wojny”. Choć formalnie neutralny, rząd Laosu zezwolił CIA i Siłom Powietrznym USA na prowadzenie tajnej wojny przeciwko rodzimej partyzantce (Pathet Lao), która z kolei była aktywnie wspierana przez siły północnowietnamskie.