Kultura popularna wielokrotnie zaadaptowała teorię „żywych jeńców”, czego najbardziej znanym przykładem jest film Rambo II z 1985 roku. Zbadaniu tej kwestii poświęcono kilka dochodzeń Kongresu, a ich zwieńczeniem było największe i najbardziej szczegółowe dochodzenie, przeprowadzone przez Senacką Komisję ds. Jeńców Wojennych i Osób Zaginionych w Akcji w latach 1991–1993, która nie znalazła „żadnych przekonujących dowodów na to, że jakikolwiek Amerykanin pozostaje przy życiu w niewoli w Azji Południowo-Wschodniej”.
Geneza Początki problemu jeńców wojennych i osób zaginionych w akcji sięgają samej wojny wietnamskiej. Z powodu braku wiarygodnych źródeł wywiadowczych w Wietnamie Północnym Stany Zjednoczone nigdy nie miały rzetelnych informacji o liczbie przetrzymywanych amerykańskich jeńców wojennych. W rzeczywistości Stany Zjednoczone często opierały się na potencjalnie propagandowych północnowietnamskich gazetach i audycjach radiowych, aby dowiedzieć się, kto został schwytany, a także na zapamiętanych listach nazwisk sporządzonych przez nielicznych amerykańskich jeńców wojennych, którzy zostali przedterminowo zwolnieni.