Po I wojnie światowej dom Kotów przy ul. Straszewskiego 7 w Krakowie stał się miejscem spotkań przedstawicieli środowiska akademickiego oraz działaczy politycznych, zwłaszcza związanych z ruchem ludowym. Bywali tam m.in. Wincenty Witos, Maciej Rataj, Władysław Kiernik, Kazimierz Bagiński i Józef Haller. Po procesie brzeskim dom służył także jako punkt kontaktowy dla emisariuszy politycznych udających się do przebywającego na emigracji w Czechosłowacji Witosa. Gdy około 1930 roku zaostrzył się konflikt między piłsudczykami a ruchem ludowym, przebywający na emigracji Witos zasugerował Stronnictwu Ludowemu podjęcie masowej akcji wśród kobiet. Pomysł został podchwycony przez krakowskich ludowców, a Kotowa stała się jego „najgorętszą rzeczniczką i wykonawczynią”.
Kotowa zaangażowała się w organizowanie Sekcji Kobiet Stronnictwa Ludowego. Od początku jej działalności w 1936 do wybuchu II wojny światowej była przewodniczącą wojewódzkiej Sekcji Kobiet Stronnictwa Ludowego w Krakowie, współpracując m.in. z Heleną Ściborowską-Mierzwiną. Sekcja organizowała kursy gospodarcze, wychowawcze i polityczne oraz prowadziła działalność wśród kobiet wiejskich, zachęcając je do udziału w życiu publicznym. Kotowa jeździła po wsiach i miasteczkach, wygłaszając przemówienia i wykłady.