Wieś była własnością szlachecką należącą do wielkopolskiej szlachty z rodu Jastrowskich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko, a później także do Świdwów Szamotulskich herbu Nałęcz, Górków herbu Łodzia i Rokossowskich. W 1445 miejscowość leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1508 odnotowana została w parafii św. Stanisława w Szamotułach.
Pierwszy zachowany zapis o wsi z 1384 odnotowuje Mikołaja z Jastrowa, syna Dobrogosta z Szamotuł, a kolejne z lat 1387-1388 jego żonę Małgorzatę córkę Beniamina z Uzarzewa. W 1387 pani Jastrowska wraz z mężem odpierała roszczenia Sędziwoja z Objezierza do 5 grzywien sumy głównej u Żyda Sabdaja z Poznania (łac. "apud Judeum Zabday"), zaś spór o szkody dotyczący tej sumy, a przekraczające 200 grzywien, miał być rozpoznany w Poznaniu "per dominos seniores". W 1388 Małgorzata pozwała synów Staszka z Gnuszyna o jakiś dokument. W 1388 Małgorzata Jastrowska odpierała roszczenia Dobiesława z Kwilcza do połowę dziedziny Góra koło miasta Sieraków.