Praca zawodowa W latach 1964–1972 był związany zawodowo z Muzeum Narodowym we Wrocławiu. Początkowo pracował w bibliotece muzealnej pod kierunkiem Józefa Gębczaka, a następnie – skierowany przez dr Marię Starzewską – w Dziale Rzeźby. W 1969 roku przygotował pierwszą w historii placówki stałą wystawę polskiej sztuki współczesnej i stworzył dział sztuki współczesnej, gromadząc m.in. prace Anny Szpakowskiej-Kujawskiej, Alfonsa Mazurkiewicza, Konrada Jarodzkiego i Zbigniewa Paluszaka oraz szkło artystyczne Ludwika Kiczury i Zbigniewa Horbowego.
Dzięki stypendium rządu holenderskiego prowadził w Amsterdamie badania nad architekturą diasporalną. Tam za pośrednictwem ceramiczki Ewy Mehl poznał Sybrena Valkemę, szefa działu szkła w Gerrit Rietveld Academie, co zapoczątkowało jego wieloletnie zainteresowanie współczesnym szkłem artystycznym.
W 1972 roku odszedł z Muzeum Narodowego i związał się z Uniwersytetem Wrocławskim, dołączając do tworzonego przez prof. Stanisława Pietraszkę kierunku – studiów kulturoznawczych. Przez wiele lat kierował Zakładem Problemów Kultury Artystycznej w Instytucie Kulturoznawstwa, prowadząc zajęcia poświęcone sztuce.