Różnią się jedynie siłą i szybkością działania, dlatego Brown dzielił je na umiarkowanie i szybko rozprzestrzeniające się w organizmie.

Z tego założenia wynikał praktyczny schemat. W chorobach stenicznych stosowano bodźce słabe, obniżające nadmierne pobudzenie: puszczanie krwi, środki wymiotne i przeczyszczające, napotne, zimne okłady, ubogą i wodnistą dietę, ograniczenie ruchu i spokój psychiczny. W chorobach astenicznych – bodźce silne: dietę mięsną, wino lub napoje spirytusowe, umiarkowany ruch, świeże powietrze, wzmożoną aktywność umysłową oraz cztery leki pobudzające: opium, kamforę, piżmo i eter. Ponieważ zdecydowaną większość chorób Brown uznawał za asteniczne, w praktyce jego terapia sprowadzała się do pobudzania: podanie środków ożywiających pracę układu nerwowego miało skutkować pośrednio normalizacją pracy pozostałych układów. Katalog zalecanych przez niego leków obejmował w większości środki tanie, sporządzane z powszechnie dostępnych w Europie surowców i bardzo proste w użyciu.

Kluczowe znaczenie miało dawkowanie, skoro – jak utrzymywał Brown – pobudzenie da się mierzyć w stopniach.