Jednakże już w 1487 roku Kobylańscy scedowali swoje prawa do tych dóbr za karczmę z młynem wraz z 4 łanami w Jawiszowicach oraz 3000 grzywien, na rzecz swojego szwagra Piotra Myszkowskiego herbu Jastrzębiec. Jednakże Dorota wdowa po Janie Hińczy nie zaakceptowała owej umowy i zapisała te dobra (stanowiące jej oprawę), swemu bratu Janowi oraz bratankowi Krystynowi IV z Koziegłów. Spór o te dobra zaowocował dokonaniem najazdu Koziegłowskich na dobra mirowskie, w wyniku którego dokonano zniszczeń m.in. w Jaworzniku Wielkim. Ostatecznie spór o te dobra zakończył się w 1494 roku, kiedy Koziegłowscy zrzekli się praw do klucza mirowskiego na rzecz Piotra Myszkowskiego.
Jaworznik stanowił własność rodziny Myszkowskich co najmniej do roku 1620. Następnie dobra znajdujące się w kluczu żareckim, w tym także Jaworznik znalazły się w rękach Jana Korycińskiego z Pilicy herbu Topór. Syn Jana, kasztelan biecki Stanisław Koryciński przed 1651 rokiem odsprzedał dobra żareckie swojemu kuzynowi Wojciechowi Kazimierzowi Męcińskiemu herbu Poraj. Dobra żareckie były w posiadaniu rodziny Męcińskich, aż do lat 20. XIX wieku, kiedy majątek hrabiego Jana Męcińskiego został przejęty przez wierzycieli.